everyday my disease-i-don't-know-the-name is getting bigger and bigger. hahaha. yesterday kasi di ba nagpacheck=up kami. as usual, papainumin na naman nila ako ng strong antibiotics. alam mo iyong strong! haha. basta feel ko lahat ng pinapainom nila sa akin sobrang concentrated. staflocin un. and celestamine, laging description ni dra lopez, for inflammation with a little percent of steroids. hahaha. i don't know why kailangan pa sabihin na may steroids. tapos may fucidin ointment din pala sinabi sa akin.
kanina naalala ko na naman iyong feeling na not being normal. iyong feeling na nakakainis kasi may sakit kang ganito. hindi ko naman pinagkakaila eh, nahihiya akong lumabas ng may ganito. agaw pansin kasi talaga siya. okay lang sana kung tipong naextract na lahat ng laman eh, but no nakaulbok pa rin siya. haha. wtf! naalala ko rin pala last time tipong months or weeks after maextract nung laman, meron pa rin. basta super tagal. hayyyy. why of all the people, ako napili ni God na magkaroon ng ganito. as far as i can see, lahat ng mga taong kakilala kong may butas sa tenga, walang ganito. hindi iyong butas sa earlobe wah. ito daw iyong butas na nagfail magsara before birth. oh well. sana mawala na siya. :\
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment